www.cemalnar.com

Ezana susamış saatlerde, Fatih’in ebediyete kadar cami olarak vakfettiği Ayasofya ile Mescid-i Aksa mesafeleri ortadan kaldıran kalbî bir buluşmada dertleşiyorlar. İki mahzun kubbe arasında şu konuşma geçiyor. Söze Ayasofya başlıyor:

“-Sizi, diyor, en iyi ben anlayabilirim. Yeryüzünde ümmetin perişanlığına denk düşen esaretinizi, yüzlerce esir minareye ağlayan yanık yüreğinizi, ancak ben anlayabilirim. Hür ezanlara hasretinizi, ben anlayabilirim.”

Mescid-i Aksa'da derin bir soluma:

“-Küba Mescidini düşünüyorum. Acaba imar edilmiş mescid o mu idi biz mi? Allah sevgilisinin üçtaşı üst üste koyup inşa ettiği, süsten ve ihtişamdan uzak, ancak kalbinde çağların en hür imanı atan, çağların en hür sesini kucaklayan o küçücük yapı mı, biz mi? Sirk aslanları gibi hissettiğim oluyor kendimi, zaman zaman. Görünüşte aslan ama pençeleri sökülmüş. Nerde benim hür haykırışım? Nerde benim hür ezanlarım?”

“-Ezan,” diye sayıklıyor Ayasofya. Ezan, ezan. Ezansız minare. Gözleri dolu dolu. Susuyor.

“-Derdini tazeledim, bağışla,” diyor Mescid-i Aksa. “Bazen, senin acın mı büyük benimkisi mi diye düşündüğüm oluyor. Gerçekten tartması zor. Ezan ki, müslümanın ebedî bağımsızlığını haykırır. Minareler ki, bu bağımsızlığın ilan için dikilmiş anıtlardır, minare ile ezanı ayırmanın acısına nasıl katlanılır? Nasıl katlanılır, ezana kelepçe vurulmasına...”

“-Hatıralar daha bir kahrediyor, bilir misin? Fetih günü, yaşadığım heyecan bir an gözümün önünden gitmiyor,” diyor Ayasofya.

“-Evet,” diyor Mescid-i Aksa, “O günü senin adına binlerce mescidle birlikte kutlamıştık. Bayram günleri çocukların kalbindeki heyecanı düşün. Yüreklerimiz öylesine sevinçle, heyecanla atmıştı. Hz. Peygamber'in mübarek hadislerindeki "Ne mutlu o kumandana, ne mutlu o askere" sözlerini kaç kere tekrarladık bilemezsin. Senin ezana kavuşmanı nasıl tekbirlerle kutladık. Nasıl kutladık Allah’ım!” [Ahmed Maraşlı, Altınoluk Dergisi, 1986-Nisan, Sayı:002, Sayfa:012]

Şirk, Yüce Allah’a ortak koşmak, ona ait bir yetkiyi başka varlıklarda görmektir.

Şirk, en büyük zulümdür. Zulüm ise hakkı çiğnemek ve haddi aşmaktır. Zulmün olduğu yerde anarşi, terör ve her türlü kötülük vardır. Merhum Elmalılı Hamdi Yazır: “ Izdırab-ı beşerin sebebi şirktir.” Yani insanların acı çekmelerinin sebebi Allah’a ortak koşmalarıdır diyor. Bugünkü huzursuzluğun, sıkıntıların, acıların gerçek sebebi Allah’a ortak koşulmasıdır. Yine bugün insanlar huzursuz ve mutsuz ise bunun gerçek sebebi şirk ve tevhitten uzaklaşmalarıdır.

İslam şirki şiddetle mahkûm eder. Onun hiçbir konudaki mücadelesi, şirki yok etme mücadelesi kadar şiddetli olmamıştır. Tarih boyunca Âdem (as) den, Muhammed (as) a kadar bütün peygamberler tevhit mücadelesi vermişlerdir. Yani bütün peygamberler şirki, küfrü, batıl inançları yok etmek ve tevhit inancını yerleştirmek için mücadele vermişlerdir.

Tarihe baktığımızda Yüce Allah zaman zaman müşrikleri cezalandırmıştır. Mesela yıllarca tevhit inancına davet eden Nuh (a.s.) a kavmi inanmamış hatta “Getireceğin azabı getir de görelim” diyecek kadar aşırı gitmişler, Yüce Allah da onları meşhur Nuh tufanı ile yok etmiştir.İnsanların kurtuluşu, huzur ve saadeti iman ve salih amele bağlıdır.

Canım anneme...

O da bindi işte son

Şimdi bomboş istasyon

Acı düdük sesleri

Ve kayboldu son vagon.

Uzaklarda bir duman

Kan oturdu kalbe kan

İşte gurbet acısı

Dayanırsan al dayan