Güzel Bir İnsandı Vehbi Şirikçi IV.

Vehbi ağabeyi işte o hacda tanımıştım yakından. Hani derler ya, “bir insanı tanımak için ya yoldaşlık edeceksin, ya da alış veriş” diye. Ben de o güzel insanı hem yoldaşlığı, hem de alış verişiyle tanıdım.

Sıcacık bir dosttu Vehbi abi. Güler yüzlü, tatlı dilli idi. Değer verdiğini, sevdiğini belli ederdi. Cömertti. Fedakardı. Yardımseverliğinde ivazsız ve garazsız idi. Karşılık beklemezdi yani. sıkıntılarını söylemez, sıkıntı vermez, ama sıkıntılara ortak olmak isterdi. Zeki idi. Konuşmasına dikkat ederdi. İnsanları kırmamaya, incitmemeye önem verirdi.
Ailesine ve evlatlarına çok düşkündü. Ali amcasını rahat ettirmek için çektiklerini ben bilirim. Ali amca orada hastalandı. Bir ara hastanede de yattı. İlgilendi amcasıyla, asla yalnız bırakmadı. Yüzü gölgelense, “acaba neden?” diye satlerce düşünür ve onun sıkıntısını gidermeye çalışırdı.

Bir gün hastanedeyiz. Ali amca orada yatmak zorunda. Hastabakıcılar bir ördek getirdiler. “Yerinden kalkmadan bunu kullansın” dediler. Ali amca “siz gidin” diyordu. Belli ki yeğeninin bu hizmetinden utanıyordu. O da “amca sizi nasıl bırakır da giderim” diyordu. İkisi de şaşkındı. Ben atıldım: “Birimiz gider, birimiz kalırız. Ali amca haklı, ikimizin de kalması gerekmez. İlk nöbet benim.”

Vehbi abi bunu hiç unutmadı. “O gün ikimizi de kurtardın” derdi.

Bir acaip şey daha vardı. Aradan yıllar geçiyordu, her karşılaştığımızda bana öyle hac hatıralarımızdan bahsediyordu ki, ben onları gerçekten unutmuştum. Hatta bazısını o söylese de hatırlamıyordum. Anladım ki bu adam hep kutsal topraklarda yaşıyordu hayalen. Hep oralarda gezip tozuyordu ruhunda. Yoksa yıllar sonra unutmamak mümkün değildi. Ama o öyle canlı tutuyordu ki içinde, izin vermiyordu o hatıraların çekip gitmesine…

Önce Ali amca öldü. Sonra Ejder efendi. Derken Fahrettin efendi de. Karşılaştığımızda “kaç kişi kaldık. Gidiyoruz birer birer” derdi. Şimdi fakir ve Selahaddin Kanat kaldık geride. Kim bilir, bizler ne zaman tekrar kavuşuruz kabir aleminde?..