 Vehbi Şirikçi merhum 1938 de Kahramanmaraş’ta dünyaya gelir. Babası şehrin eşrafından ticaretle uğraşan Şirikçi Mehmet Efendidir. Annesinin ismi Saadettir ama, Zekiye diye meşhurdur. Metin ve Ahmet küçük kardeşleridir.
İlkokulu bitiren Vehbi Efendi okumak ister. İsmet Karaokur ile birlikte
Bahçecizade’den dini derler alırlar. Ama okumadan yana talihi yoktur. Babası, ya o günün şartlarından ve yalnızlığından, ya da ticarete kabiliyetinden okutmaz onu. Yanına alır ve istikbalin iş adamı olarak büyümeğe başlar.
1957 yılında eşi Saadet Hanımla yolları kesişir ve 51 yıllık saadet dolu yılları yaşarlar birlikte. Bu mesut yılların sırrını hacda azıcık gördüm ben. Çok az da olsa onları yan yana görüyor ve aralarındaki sevgi, saygı, edep, ciddiyet, istişare, dinleme ve değer verme, hizmet, iş bölümü, kendine düşeni yapma, misafirperverlik ve zahmete katlanma gibi mutluluğun kodlarını müşahede ediyordum.
Bu mutlu birliktelikten üç tane göz aydınlığı hasıl olur; Osman Hulusi ve Ahmet Kamil beyler ile Yıldız hanım. Allah esirgesin, tanıdığım her iki evladında da hem sima itibariyle, hem de karakter yapılarıyla babalarının izlerini gördüm.
Öyle sanırım ki tasavvufun konuşulduğu, derviş hikayelerinin anlatıldığı, yaşayan sufîlerin ziyaret edildiği manevi bir ocakta ve ortamda büyüdü Vehbi Efendi. Bir tarafta Darendeli Muhammed Hilmi Efendi ve halifeleri, bir yanda askerliğini Maraşta yapan Osman Hulusi Efendi, İlmiyeden Hafız Ali efendi, Bahçeci zade, Dayızade ve sair Maraş üleması, dervişanı onun ruh mayasını yoğurmuş ve maneviyatını kıvama erdirmişlerdi. Anladığıma göre küçük yaştan itibaren mahfuz bir ortamda dindar olarak yetişmişti. Evi ve işi ile yaşantısı oturmuş ve istikrar kazanmıştı. Bütün bunlar hayatına bir huzur ve sükun veriyordu. Çocuklarının ismine de sirayet etmiş bu huzur ortamı, onun manevi dinamiklerini oluşturuyordu.
Bu dinamikler onu gerek ülke içinde, özellikle de İstanbul’da, gerekse Mekke ve Medine’de iyi kullar ve Salih insanlarla tanıştırmıştı. Mahmut Sami Ramazanoğlu, Musa Tobaş, Mehmet Zahit Koktu, Osman Hulusi Ateş… gibi bir çok evliya ile tanışmasını ve sohbetlerini ondan ilgi ile dinlemiştim. Bunlardan birisine intisaplı değildi ama hepsini de sever ve saygıyla yad ederdi.
Öteden beri Milli Görüş hareketini desteklemiştir. Müftülüğe, imam Hatibe, Kur’an Kurslarına yardımlarda bulunmuş, başta Saçaklızade olmak üzere birçok dernek ve vakıfa maddi ve manevi destek çıkmış, yardım etmiştir. Cömerttir, misafirperverdir, ikram sahibidir. Misafirlerine eliyle hizmeti severdi. Küçük büyük herkese nazik ve kibar konuşurdu. Onun yanındakiler, onun terbiyesine bakarak edepli olmak zorunda olduklarını hissederlerdi. Konuşurken tebessüm yüzünden nadiren giderdi. Bu ve benzeri birçok güzel huylarıyla birlikte arkasında bir sevgi ve dua dostları bırakarak Hakka yürüdü Vehbi Efendi. Tıpkı adında da olduğu gibi, Hakkın bir hibesiydi, bağışıydı ve nitekim sonunda yine O'na gitti. Onun dostlarının güzelliğinden de belliydi iyilik ve güzelliği.
Dünya böyledir işte. Şair, "İşte geldik gidiyoruz - Şen olasın Halep şehri" demiş. Geliyor ve gidiyoruz. "İnna lillah ve inna ileyhi raciûn". Bir gün Halep de gidecek, Maraş da. Önemli olan, arkasından "iyi insandı" dedirtebilmek. Zira cenazenin arkasından yapılan konuşmalar önemlidir. Orada halkın dili, Hakkın dili olur. Ölüm ciddi olduğu gibi, ölenin ardından konuşulanlar da ciddidir. Kimse yapmacık konuşmaz o zaman. İşte o şehadete Allah Teala da değer verir.
Dikkat ettim, Vehbi Efendinin arkasından hayırdan başka tek bir söz duymadım. Ne güzel bir yâd-ı cemîl bırakmış.
Gün gelecek, hepimiz de öleceğiz. Allah hepimize de saati gelince güzel ölümler nasip eylesin.
|
